Të bësh gjumin e mjaftueshëm gjatë fundjavës mund të jetë e dëmshme për shëndetin e një personi, sugjeron një studim i ri.
Studimet e mëparshme kanë zbuluar se kohëzgjatja e gjumit është e lidhur fort me rrezikun e rezistencës ndaj insulinës – pararendësi i diabetit të tipit 2.
Kështu që akademikët vendosën të shqyrtojnë sasinë optimale të gjumit çdo natë, për të shmangur rezistencën ndaj insulinës.
Ata gjithashtu donin të vlerësonin nëse gjumi më i gjatë në fundjavë kishte ndonjë ndikim.
Studiuesit nga Kina shqyrtuan të dhënat e më shumë se 23,000 të rriturve amerikanë, duke përfshirë gjumin e tyre dhe shkallën e vlerësuar të asgjësimit të glukozës (eGDR) për të shqyrtuar rezistencën ndaj insulinës.
Kjo llogaritet duke shqyrtuar nivelet e sheqerit në gjak të një personi pas agjërimit, perimetrin e belit dhe presionin e gjakut.
Njerëzit e përfshirë në studim raportuan mesatarisht shtatë orë e gjysmë gjumë në javë.
Pak më pak se gjysma (48%) thanë se kishin fjetur edhe më shumë gjatë fundjavës.
Kohëzgjatja optimale e gjumit ishte shtatë orë e 19 minuta për të shmangur rezistencën ndaj insulinës, zbuluan ata.
Pak a shumë pati ndikim në eGDR.
Analiza të mëtejshme treguan se për ata që flinin më pak se sasia optimale gjatë javës, një deri në dy orë gjumë plotësues gjatë fundjavës shoqërohej me eGDR më të lartë.
Dhe për ata që flinin më shumë se gjumi optimal gjatë javës, i shoqëruar me më shumë se dy orë gjumë të plotë gjatë fundjavës, u shoqërua me një eGDR më të ulët – duke treguar një rrezik më të madh të rezistencës ndaj insulinës.
Autorët arrijnë në përfundimin se gjumi plotësues gjatë fundjavës është “i dobishëm vetëm me moderim dhe konkretisht për ata që kanë mungesë gjumi gjatë ditëve të javës, ndërsa mund të jetë i dëmshëm për ata që tashmë flenë mjaftueshëm”.
Duke shkruar në revistën BMJ Open Diabetes Research and Care, ata shtojnë: “Gjetjet mbështesin udhëzime më të personalizuara për gjumin në praktikën klinike dhe shëndetin publik, duke inkurajuar kompensimin e vazhdueshëm dhe të mjaftueshëm të gjumit gjatë fundjavës dhe duke nxjerrë në pah nevojën për kërkime mbi mekanizmat, që qëndrojnë pas modeleve të gjumit dhe rrezikut metabolik.”
Naveed Sattar, profesor i mjekësisë kardiometabolike në Universitetin e Glasgout, tha: “Ka shumë prova që tregojnë se gjumi më i shkurtër – zakonisht më pak se shtatë orë në natë – është i lidhur me një rrezik më të lartë të zhvillimit të diabetit të tipit 2.”
“Gjumi i keq prish oreksin, që do të thotë se njerëzit shpesh hanë më shumë pas një gjumi të keq nate, dhe thjesht të qenët zgjuar për më gjatë krijon më shumë mundësi për të ngrënë.”
“Përveç kësaj, gjumi i pamjaftueshëm mund të ndikojë drejtpërdrejt në hormonet kryesore, duke përfshirë hormonet e stresit, që ndikojnë në nivelet e glukozës.”
“Studimi aktual i shtohet këtij trupi kërkimor, megjithëse është vëzhgues, kështu që duhet t’i interpretojmë gjetjet me njëfarë kujdesi.”
“Megjithatë, studimet gjenetike sugjerojnë gjithashtu se njerëzit e predispozuar për gjumë më të shkurtër janë në rrezik më të lartë për diabet në të ardhmen, duke forcuar mundësinë e një lidhjeje shkakësore.”
“Mesazhi praktik është se njerëzit duhet të punojnë shumë për të zhvilluar një higjienë të mirë gjumi: të shkojnë në shtrat në orare të qëndrueshme, të krijojnë një rutinë relaksimi dhe të zvogëlojnë përdorimin e ekranit – veçanërisht telefonave celularë – një orë para gjumit.”
“Qasja e lehtë në shpërqendrimet digjitale ka të ngjarë të kontribuojë në përkeqësimin e gjumit.”/ DPA News.
