Nga Fejzo Subashi
Shqipëria, në raport me teritorin dhe popullësin ka shumë parti se çdo vend në Botë, por fatëleqësisjt asnjëra nuk mban përgjegjësi reale, për situatën e Vendit dhe Kombit As i pari, as i fundit. Partitë nuk funksionojnë më si organizata politike në shërbim të shoqërisë, por si burime fitimi personal, si mekanizma pushteti për kryetarët dhe rrethin e tyre të ngushtë. Të zgjedhurit nuk i janë mirënjohës kontributit it të tyre, por as partisë, sepse partia është zbrazur nga përmbajtja. Ata i janë mirënjohës kryetarit. Dhe pikërisht për këtë filozofi dhe arsye kemi këtë administratë, jemi katandisur dhe kemi këto institucione kushtetuese të dobëta, kemi këtë shtet që nuk i shërben qytetarit. Kur besnikëria shkon te individi dhe jo te programi, ligji apo vota, shteti shndërrohet në vegël personale. Kryetarët e partive nuk i ndërtojnë strukturat mbi ideal, platforma politikr, kontribut dhe mendim kritik. I ndërtojnë mbi servilizëm, frikë dhe rreth besnikësh personalë. Nuk kërkohet mendje, por bindje. Në partit tona politike, nuk kërkohet debat, por heshtje. Nuk kërkohet përgjegjësi, por nënshtrim. Kush pyet, përjashtohet. Kush kritikon, etiketohet. Kush mendon ndryshe, largohet. Kjo është arsyeja pse partitë po shndërrohen në organizata bosh, pa jetë të brendshme, pa anëtarësi reale, pa ide dhe pa bosht filozofik. Partitë nuk janë krijuar kot, por sot po kthehen në diçka kot, sepse janë konsumuar nga brenda për interesa personale. Ndryshe nga shumë vende të botës, ku partitë prodhojnë ide edhe kur liderët janë të zakonshëm, në Shqipëri kemi liderë të dobët dhe organizata politike të zbrazura. Paftit tona politike jan pa program, pa vizion, pa filozofi politike. Ato janë të kryetarit dhe si në ideal, objektiv dhe qëllim kanë vetëm kolltukun, interesat e Kryetarit. Programi dhe veprimtaria e tyre është vetëm për grupe interesi, të lidhura pas pushtetit dhe parasë. Takimet politike janë degraduar në monologje të pambarimta. Lideri flet çdo ditë, për gjithçka, pa thënë asgjë të re., ku flet e flet por nuk thotë as edhe një gjë. Kemi lider megalloman që nuk dëgjon, nuk mban shënime, nuk kthen përgjigje, mendon se vetëm ai i di të gjitha. Kjo qasje dhe sjellje e liderit të partive, paraqitet si lidership, por në të vërtetë është frikë nga debati dhe llogaridhënia, frika e humbjes së karriges dhe e pushtetit. Ky realitet politik në Shqipëri tregon qartë se e vërteta është e thjeshtë dhe e rëndë: partitë shqiptare janë uzurpuar. Janë kthyer në prona private, ku vula vlen më shumë se ideja dhe kryetari më shumë se filozofia, se anëtari dhe qytetari. Për sa kohë kjo gjendje vazhdon, çdo lek nga taksat e qytetarëve që shkon për partitë politike është keqpërdorim i parasë publike. Sepse nuk financohet demokracia, por ushqehet një sistem që riprodhon mediokritet, servilizëm dhe dështim institucional. Nëse partitë nuk kthehen urgjentisht në organizata reale, me debat të brendshëm, ide, program dhe përgjegjësi, atëherë ato nuk janë as zgjidhje, as zgjidhje për vendin. Janë një nga shkaqet kryesore të krizës së tij.
Sot kemi parti pa limit. Por qytetari shqiptar ka mbetur pa përfaqësim, pa zë dhe pa besim. Kur nuk ke besim humbet dhe shpresa. Dhe kur humbet shpresa absolutiaht të gjithë e dim se çfarë na gjen dhe se çfarë na vjen…
Tiranë më 02.02.2026.
